Den truande faren

Korleis skil ein mellom det som på bokmål heiter troende og truende, på nynorsk? Eg vil gjerne sleppe å skrive trugande i den siste tydinga, for eg uttalar ikkje g-en.

Svar

Du må anten skrive orda likt (truande) eller ty til g-en i den andre tydinga.

Det gjeld altså presens partisipp av desse to orda:

1) å tru – trur – trudde
2) å tru(g)e – tru(g)ar – truga

Ein kan framleis skilje mellom

1) truande (= som trur) og
2) trugande
(= som trugar)

Vel du g ovanfor, må du òg skrive å truge – trugar – truga.

Det er ikkje meir problematisk enn til dømes å skrive haug og å seie /hau/, som dei fleste vel gjer, eller å skrive dugeleg og seie /dueleg/, som òg er vanleg.

I 1977 vart det tillate å sløyfe g-en i verbet å truge. Den truande faren har altså tydd tre ting i over førti år:

1) ein far som trur
2 a) ein far som tru(g)ar
2 b) ein fare som tru(g)ar

Det blir sjeldan verkelege mistydingar, same kva ein vel. Det er jo ikkje mange som klagar på samanfallet mellom faren (før: faderen) og faren. Før måtte ein skilje endå meir på nynorsk, sjå nedanfor.

Eldre nynorsk:

1) den truande faren
2 a) den trugande faren
2 b) den trugande fåren

Bokmål (for dei som skriv å tro, ikkje tru)

1) den troende faren
2 a) den truende faren
2 b) den truende faren

Del denne siden

Del på Facebook Del på Twitter