Den truande faren

Korleis skil ein mellom det som på bokmål heiter troende og truende, på nynorsk? Eg vil gjerne sleppe å skrive trugande i den siste tydinga, for eg uttalar ikkje g-en.

Svar

Du må anten skrive orda likt (truande) eller ty til g-en i den andre tydinga.

Det gjeld altså presens partisipp av desse to orda:

å tru – trur – trudde
å tru(g)e – tru(g)ar – truga

Ein kan framleis skilje mellom

1) truande personar (= som trur) og
2) trugande
personar (= som trugar)

Vel du g ovanfor, må du òg skrive å truge – trugar – truga.

Det er ikkje meir problematisk enn til dømes å skrive haug og å seie /hau/, som dei fleste vel gjer, eller å skrive dugeleg og seie /dueleg/, som òg er vanleg.

I 1977 vart det tillate å sløyfe g-en i verbet å truge. Den truande faren har altså tydd tre ting i over førti år: 1) ein far som trur, 2) ein far som tru(g)ar og 3) ein fare som tru(g)ar. Det blir sjeldan verkelege mistydingar, same kva ein vel. Det er jo ikkje mange som klagar på samanfallet mellom faren og faren, som er sams for målformene. Før måtte ein skilje endå meir på nynorsk, jamfør:

1) den truande faren 2) den trugande faren 3) den trugande fåren
= eldre nynorsk

1) den troende faren 2) den truende faren 3) den truende faren
= bokmål, for dei som skriv å tro, ikkje tru

Del denne siden

Del på Facebook Del på Twitter