Den truande faren

På bokmål er det skilnad på den troende faren og den truende faren. Må begge delar heite den truande faren på nynorsk?

Svar

Nei. Ein kan framleis skilje mellom

1) truande (= som trur) og
2) trugande
(= som trugar)

Det gjeld altså presens partisipp av desse to orda:

1) å tru – trur – trudde
2) å tru(g)e – tru(g)ar – tru(g)a

Som du ser, er g-en valfri. Det har han vore sidan 1977. 

Vel du trugande i tyding 2, må du òg skrive å truge – trugar – truga.

Lydrett?

Somme kvir seg for å skrive denne g-en fordi dei ikkje har han i uttalen. Men dei fleste har heller ikkje g-en i til dømes haug i talemålet, og mange uttalar eg, meg, deg og så vidare utan g. Dugeleg er eit anna døme. Truande for trugande er altså ikkje så mykje ei tilpassing til talemålet som ei tilnærming til bokmål.

Truande er nok den mest lydrette skrivemåten for dei fleste, men ein har inga plikt til å nytta det mest lydrette. Ein kan velja å bruka det som fungerer tydelegast i skrift, og heller sjå litt stort på samanhengen mellom skrift og tale.

Tydingsskilje

Her er dei moglege tydingane av den truande faren (hos dei som sløyfar g-en):

1) ein far som trur
2 a) ein far som tru(g)ar
2 b) ein fare som tru(g)ar

I eldre nynorsk var skiljet skarpt:

1) den truande faren
2 a) den trugande faren
2 b) den trugande fåren

Fåre er ute av rettskrivinga.

Bokmål har dette (for dei som skriv å tro, ikkje tru):

1) den troende faren
2 a) den truende faren
2 b) den truende faren

Del denne siden

Del på Facebook Del på Twitter